я куплю ў букініста гадзіну парыскага сну
сорак восем хвілінаў сьпякоты й дванаццаць залевы
каб накрыўшыся мапай, бы коўдрай, гадзінку адну
паварочацца з правага берагу Сены на левы
аблажу ўсе музеі, аблажу бульвары й сады
захаплю ўсе кнігарні, уброд перайду ўсе фантаны
трохі сонца ў бутэльцы халоднай парыскай вады
ўставіць зь першай цытаты й гатовы турыст апантаны
sous le pont Mirabeau буду качкам сьпяваць пра любоў
і паўпляшкі найлепшай гарэлкі пакіну кляшару
круасанамі сьвежымі буду карміць галубоў
гэта сон, паўтараю, чаго ні прысьніцца на шару
па жалезных прыступках Парыж пакідае зямлю
і зьнікае ў сьвяточных агнях, нібы мерае вэлюм
я, спусьціўшыся ўніз, сувэнірную вежу куплю
старгаваўшыся з самым назойлівым афра-Эйфэлем
падміргну дзіваку пад вадой, што глядзіцца ў ваду
ўсіх ільвоў і хімэраў бяз камэры сфатаграфую
і з такою дзяўчынай на могілкі ўвечар прыйду
што прачнецца Гэнзбур і для нас засьпявае ўжывую
мажны вусень запаліць на цёплай магільнай пліце
разбрыдуцца дзяўчаты і мы застанемся сам-насам
пачастуе дабром, што ў Эўропе амаль не расьце
й дым айчыны яго паплыве над усім Монпарнасам
я чытаў яго кнігі і зараз пазыку вярну
і вось гэтую рыфму пакіну яму на паперцы
я куплю ў букініста гадзіну парыскага сну
а на болей ня хопіць ні грошай, ні часу, ні сэрца