у парку горкага калі ўсе спяць
уздоўж ракі ля ліхтара таўчэцца слон
ён выправіўся быў на мацыён
сярод туману
трысціну захапіў і капялюш прыстойны
і ўжо гатовы распачаць паважную размову
быў
але маўчаць у адказ – бо ўсе пакуль што спяць
сярод туману
і сняць слана ў каўнерыку гішпанскім пасярод арэны
чакае публіка на сальта і на піруэты
каб не сканчалася здзіўленне і казытала ў горле
ад нечаканых поз
а ён сумліва вушы апусціў
і стоячы на тумбе прыкрывае вочы
дэманстраваць не хоча
салёны іхні бляск
я зразумець спрабую часам
сярод туману
дзе ёсць рэальнасць а дзе сон
паміж якімі балансуе слон