Варушылі вуснамі, спляталі рукі, маўчалі
Пакуль не патрапілі на самы скрай часу
Дзе ўсё, што мелася быць, — адбылося
Сонца сьвяціла, вецер заставаўся ветрам
Быў красавік, — дзёрзкі, злы і халодны
Дрэвы стаялі, як быццам сьнілі кагосьці
І толькі яны, — сыходзілі, адплывалі, зьнікалі
За смугой году, таялі альбо танулі
У прамінулым, — што — так блізка — было
На выспах шчасьця, там, сярод акіяну
Засталіся: яго нататнікі, яе сны, каляндар
Два шалікі, зялёная лямпа, яе завушніцы
Шклянка гарбаты, узьлёт веяў, самота ў Cafe
І боль у сьпіне, крыху вышэй за сэрца