Месяц над мурам тваім, Яне,
лезе, лезе на неба –
знішчае зоры.
А на бруку смецце і слота.
Асцярожна па ім у завулках
за хлопчыкам,
што мае бурштыначку ў завушніцы,
крадзецца нехта ў рытме соўлу
і лічыць крокі.
Дзевяноста восем, сем,
шэсць – збіваецца.
Падае
і чуе ў той самы момант,
як б’е ў далёкі звон месяц.
Ён адыходзіць. Проста на бруку.
Ад тугі па хлопчыку і самоты.
Ты і сам гэта ведаў, Яне.