Вось вам цвік у кардыяграме – Джамалунгма, якою лякаюць любое сэрца,
тое, што Юстас у радыёграме Алексу перадаў, перахітрыўшы немцаў.
Вось ты ўжо і думаеш, мой чытачу, недакладны рытм і кудысьці рыфма
саскочыла, можа, і ненадоўга, такі сабе гераіншчык з надзеямі.
А, ведаеш, мой чытачу, мне похер, бо тут і цяпер будзе не баю-бай,
але сапраўдны мужчынскі верлібр з яйцамі, будзе, карацей, за што патрымацца.
Вось таму я і пачаў пра цвік. Ён быў напраўду стары,
не таму што іржавы, а таму, што каваны, даўгі, квадратны.
Я знайшоў яго на апошняй пляцоўцы, на вышыні, у вежы
кляштара францысканцаў\бенедыктынцаў\салезіянцаў
у вёсцы Друя.
А побач з цвіком, вялікім, каваным, ляжала галава анёла,
уся ў пыле. Яна была з мармуру і без вачэй у вачніцах.
А як я здагадаўся, што гэта была галава менавіта анёла?
Па-першае, я быў у кляштары францысканцаў\бенедыктынцаў\салезіянцаў
на самай вышыні вежы –
хто б сюды яшчэ заляцеў.
Па-другое, цела з крыламі – хаця якое ў анёлаў цела? –
ляжала побач. І вось я ўзяў цвік у правіцу, а галаву – у левіцу.
І вырашаў, што лепш скрасці – галаву або цвік?
І як не трапіць з імі на вочы францысканцам\бенедыктынцам\салезіянцам?
А пасля проста кінуў галаву назад у пыл, а цвік
засунуў за пас. І нармальна сабе даехаў дадому.
І, можа, ніколі ў жыцці больш не бачыў францысканцаў\бенедыктынцаў\салезіянцаў.
А пасля гэты цвік кудысьці знік. Можа, на ім і цяпер
вісіць адзін з партрэтаў у маім пакоі: Крапіва Кандрат, Кардынал Казімір, Кардынале Клаўдыя.
І я магу нават ладзіць сапраўдны лахатрон:
хутка перавешваць гэтыя партрэты і спрачацца на ўсе мае ганарары,
што ніводзін лох не здагадаецца, які партрэт вісіць на цвіку, старым, каваным, скрадзеным.
Напраўду, я не ведаю, куды гэты цвік падзеўся.
Не будзем паглыбляцца ў тэму рабаўніцтва, закону, маралі, б-я,
скажу табе, чытач, проста: разам з гэтым цвіком з майго жыцця
знікла жанчына, якую я кахаў.
І я не ведаю, куды яна падзелася.
Можа, яна і прыхапіла гэты цвік, стары, каваны.