веру ў прагнозы надвор’я і ўласнаму воку
ад смагі не будзе адбою смазе не скажаш адбой
нібы ў запой уваходжу ў дзесяцідзённую спёку
мінус надзея трапіць сюды з табой
зранку шаманю ганяю сухія хмары над галавою
часам закліньвае думку але заклінае рука
і хмары ідуць без канвою і вышываюць неба канвою
на ліпеньскіх краявідах знаёмага мастака
з першага дня на галовы валіцца ліпень
саракаградусным сонцам але не здаюся без бою
веру што ў Вільні якраз пачынаецца лівень
і напаўзае на Трокі й спыняецца над табою
і я не магу заснуць адмарожаны спёкаю
гіпнатызуючы словы якіх табе не скажу
а ноч такая вялікая а ты такая далёкая
што падаешся літоўскаю кропляй дажджу